Blog

Hoe ben ik hier gekomen…

Ongeveer 6 jaar geleden werkte ik bij Shell en eigenlijk gaf het me geen energie meer. Na de zoveelste reorganisatie besloot ik te stoppen. Geen makkelijk beslissing want als je eenmaal bij Shell werkt zit je toch wel een beetje in een ‘gouden kooi’.  Maar doorgaan was geen optie, het was klaar, over en uit.

Ik zou mijn eigen weg gaan, ik was er klaar voor.

Het jaar ervoor was ik mijn eigen bedrijf in handgemaakte sieraden begonnen, Be Beryl. Dit gaf me zoveel energie en ik was ervan overtuigd dat ik het hiermee ging maken. Na een jaar bleek toch echt dat, ondanks dat ik lekker verkocht, ik hier niet m’n boterham mee kon verdienen.

Op zoek naar een nieuwe baan….

Na een aantal banen waarin ik mijn draai niet kon vinden en ik me niet zo thuis kon voelen als dat ik me bij Shell had gevoeld, zag ik een oproep van VA School voorbij komen.

“Virtual Assistant iets voor jou?”

Ik werd erdoor getriggerd en volgde een webinar. Gedurende dit webinar werd ik steeds enthousiaster en wist ik, dit is het! Ik heb me ingeschreven voor de opleiding en de geboorte van The Office Assistant was een feit.

Vol enthousiasme begon ik aan de opleiding. Aan enthousiasme geen gebrek. Maar het combineren van een baan in loondienst van 32 uur, een huishouden en een opleiding bleek toch niet zo makkelijk. Langzaam kwam de opleiding op een laag pitje te staan.

Ik voelde me al langer niet helemaal fit en voelde dat ik teveel hooi op m’n vork had genomen maar stoppen was geen optie. Ik moest doorgaan. Alles draaide door dus ik moest niet zeuren en mijn schouders eronder zetten.

Mijn migraine, waar ik al jaren last van had, brak me steeds meer op. Bijna dagelijks had ik last van hoofdpijn en wist ik soms niet eens hoe ik thuis was gekomen.

Afgelopen april ging het mis en kwam ik thuis te zitten met een burn out. Ik besefte dat mijn lichaam me al langer bezig was met waarschuwen. Een lange periode van ontkenning en veel verdriet brak aan. Dit kon mij toch niet overkomen? Waarom ik? Ik voelde me schuldig aan de ene kant en ook heel zwak aan de andere kant. Ik kon helaas niet anders dan het ondergaan, alleen opstaan was al een enorme struggle. Ik kon geen kant op met mezelf. Geen energie om wat dan ook te doen.

Mijn zoon was in die tijd een grote steun. Hij had examen gedaan dus was veel thuis en haalde me uit bed als ik er ’s middags nog in lag. Nu ben ik blij dat hij er was in die tijd maar destijds dacht ik wel eens laat me alleen. Ik wilde gewoon liggen en slapen.

Er kwamen 2 ontzettend lieve coaches op mijn pad en met hen ben ik mezelf weer aan het terug vinden. Een lang maar mooi proces. Ik ben me meer bewust van wat ik wel en niet wil en probeer naar mijn lichaam te luisteren. Dat valt niet mee voor iemand die altijd voor anderen bezig is en zichzelf aan de kant zet. Maar langzaam lukt het me om weer te genieten en mezelf te accepteren voor wie ik ben. Ik ben er nog niet maar ik voel dat ik op de juiste weg ben.

Liefs Beryl